Mijn inspiratie

De weg

De weg zelf moet ieder alleen gaan.

Wat weet ik van jouw pelgrimstocht,

wat weet jij van de mijne?

Is dit niet juist het kernpunt

van onze overtuiging

dat ieder voor zich

in eigen wezen God leert kennen?

(uit: Hella Haasse, De Scharlaken Stad, Querido 1952, p81)

Het leven beschouw ik als een weg om te gaan. Onderweg kom je van alles tegen en er zijn af en toe tochtgenoten. Met de een loop je langer op dan met de ander, met sommige mensen is het fijn samenlopen omdat je een zelfde wandeltempo blijkt te hebben en naar dezelfde richtinwijzers zoekt. Er zijn ook mensen met wie je maar samen oploopt tot de volgende afslag en dat kan een heel kort stukje zijn. En je ontmoet mensen die een totaal andere richting lijken uit te lopen. Tot je ze soms zomaar weer tegenkomt op een pleisterplaats. Zo zijn er allerlei ontmoetingen die de tocht de moeite waard maken, of soms juist heel moeilijk. Het is de kunst je eigen weg niet uit het oog te verliezen. Al weet je soms ook niet goed wat nou jouw weg is, want die weg ontstaat gaandeweg.

Er is van alles dat helpt bij het vinden van je eigen richting. Van alles wat mij inspireert, zoals boeken, muziek, kunst, de natuur om mij heen. De mensen onderweg noemde ik al.

Een kleine impressie.