Huis van spiritualiteit

Mijn hele leven is God er geweest. De vraag is voor mij nooit geweest ‘bestaat God?’, maar eerder ‘hoe bestaat God, op welke wijze kan ik leven in verbinding met God?’ Zolang ik me kan herinneren heb ik God ervaren als een grond onder mijn bestaan, als een verborgen aanwezigheid, een vanzelfsprekendheid, ook in de betekenis van dat hij of zij ‘vanzelf spreekt’. Ik weet me aangesproken. Naast deze dragende veiligheid die ik van binnenuit ervaar, waren er ervaringen van heelheid, van boven mezelf uitgetild worden, ervaren van sterke geborgenheid en bijzondere dromen die me een richting wezen. Lange tijd heb ik me een eenling gevoeld met deze dingen. In mijn omgeving waren geen mensen met wie ik dit kon delen. Maar er is altijd het gevoel geweest dat ik er iets mee moest in mijn leven. Ik voelde dat ik geroepen was, maar wist niet waartoe. 

Door mijn kennismaking met een klein Oosters Orthodox klooster in St. Hubert, toen ik negentien jaar was, onstond mijn liefde voor liturgie en de eerste interesse in kloosterleven. Een verlangen was geboren waar ik nog niet direct mee uit de voeten kon.

Kerkelijk ben ik altijd actief geweest en op zoek naar wegen en vormen. Een soort droom van een spiritueel huis ontstond, nog wat vaag. Een huis waar je liturgie viert, met elkaar verdieping en verstilling zoekt. Een soort nieuwe kerkplek (term van Henk de Roest).

Heel veel later kwam ik met de Dominicanen in Huissen in aanraking. En vervolgens kwamen daar in mijn Nijmeegse tijd de Karmelieten bij. Mooie gemeenschappen van mensen die met God leven en een warme plek bieden aan wie voorbij komt. Ik was zo iemand. Ik heb ervaren hoe ik gast mocht zijn en zelfs bij mocht dragen.

Het verlangen naar een spiritueel huis, leven in verbondenheid met God en anderen kreeg een nieuwe wending. Met een groepje mensen gingen we in gesprek over nieuwe vormen van kloosterleven. En toen kwam klooster Velp (NB) op mijn weg.

Leven in Klooster Velp

Van maart 2013 tot en met maart 2014 heb ik in het Kapucijnenklooster in Velp (NB) geleefd. We vormden een religieuze leefgemeenschap. We wilden het klooster met zijn traditie voortzetten, evenals de activiteiten die er plaatsvinden en er ook eigen accenten en vernieuwingen in meebrengen.

Het was een bijzonder en leerzaam jaar. Je leert jezelf en de anderen kennen op een manier die je van tevoren niet kunt inschatten. 

Nu gaat mijn weg weer verder. Het verlangen naar dat spirituele huis, hoe vaag ook nog steeds, blijft bestaan. De opgedane kloosterervaringen neem ik mee in mijn eigen zoektocht.